ชื่อของเธอ คือ "เจี๊ยบ" หนึ่งในสี่ดรุณี ซึ่งในสาขาผมมีเจี๊ยบอยู่สองคน ซึ่ง "เจี๊ยบ" คนนี้ใคร ๆ ก็เรียกว่า "เจี๊ยบอ้วน" เพราะตอนปีหนึ่ง สอง สาม เธอเป็นคนเจ้าเนื้อนิด ๆ (แต่ผมว่าน่ารักนะ) จนเปิดเทอมปีสี่หลังจากที่ไปฝึกงาน "เจี๊ยบ" สามารถทำให้เพื่อน ๆ ตะลึง เพราะรูปร่างที่เปลี่ยนไป (ขอบอกว่าเปลี่ยนไป๋จริง ๆ ) ผอมเพรียวอย่างไม่น่าเชื่อ เพื่อน ๆ อิจฉาในความสวยของเธอเป็นแถว ๆ หากพูดถึงอุปนิสัยของ "เจี๊ยบ" แล้ว เธอสามารถทำให้คนที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะได้ เพราะความบ้า ๆ บอ ๆ ของเธอ จำได้ว่า ช่วงหนึ่ง ผมกับเพื่อนผุ้ชาย แบกกีต้าร์ไปยืนร้องเพลงในความมืด ที่หลังหอหญิง เพื่อให้เจ๊ยบฟังนี่แหละ "เจี๊ยบ" เป็นคนที่เห็นอกเห็นใจเพื่อนเสมอ ติวหนังสือให้ ทำงานกลุ่ม เธอก็เป็นแกนหลักเสมอ ถ้าเรื่อง Gramma ล่ะก็เพื่อน ๆ มันจะให้เจี๊ยบเช็คให้  รู้มั้ยครับว่าอานิสงส์ในวันนั้น ทำให้เธอเปิดโรงเรียนติวเตอร์ในปัจจุบันเป็นที่เรียบร้อย (รับเนื้อ ๆ)

เธอคนนี้คือเพื่อนผู้หญิงของสาขาคนแรกที่ผมรู้จักเลย (ทีแรกไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นหญิงหรือชาย) ตอนเข้าสาขาจำได้ว่าเดินด้วยกัน ถามไปถามมาจึงได้ทราบนามว่า "ติ๊ก" ซึ่งช่วงหลัง ๆ เพื่อน ๆ มักเรียกเธอว่า "Ethic" (อีติ๊ก) แต่เธออยากให้ใคร ๆ เรียกเธอว่า "ตุ๊กติ๊ก" เธอเป็นคนสดใสร่าเริง จนอาจใช้คำว่า "บ้า" ได้ในบางครั้ง โดยส่วนตัวแล้ว ผมแอบชื่นชม "ตุ๊กติ๊ก" มาก เพราะชีวิตของเธอไม่มีอะไรที่ได้มาอย่างง่าย ๆ เลย "ตุ๊กติ๊ก" เรียนไปด้วย ทำงานหาตังค์ส่งไปให้ที่บ้านได้อีก ซึ่งเป็นอะไรที่เจ๋งมาก ๆ เธอสามารถเป็นตัวอย่างที่ดีของคนหลาย ๆ คนที่คิดว่า การจบมาจากโรงเรียนไม่ดังเหมือนเมืองกรุง หรือการมีปัญหาครอบครัว จะทำให้ชีวิตย่ำแย่ เหลวแหลก หรือสู้คนอื่น ๆ ไม่ได้ ซึ่งเธอก็พิสูจน์ให้เราทุก ๆ คนเห็นแล้วว่า "เราสามารถทำทุกสิ่งได้หากเราตั้งใจ" ซึ่ง  "ติ๊ก" เป็นคนที่ผมยอมรับว่า "เจ๋ง" จริง ๆ เรียนก็เก่ง กิจกรรมก็ไม่พลาด บุกน้ำลุยไฟ ไปหมด ทุกสิ่งทุกอย่างที่ติ๊กทำนั้นล้วนเป็นสิ่งที่หามาด้วยลำแข้งทั้งสิ้น (ภูมิใจแทน)

เป็นคนที่โดดเด่นของรุ่นเราจริง ๆ จบมาเธอก็ได้ "เกรดนิยม อันดับ 1"อีก (ได้ขึ้นบอร์ดยักษ์ของคณะที่ตึก 5) ข้าน้อยขอคารวะหนึ่งจอก