สวัสดีสงกรานต์ทุก ๆ ท่าน วันนี้ก็เป็นวันหยุดที่ยาวจริง ๆ ซึ่งเป็นโอกาสอันดีที่ได้พักผ่อนเสียที

หลังจากตรากตรำ ทำงาน (ไม่) หนัก แต่ หนักใจ แต่ก็ต้องสู้ ๆ กันไป แม่งทำงัยได้ เกิดมาเป็นคน ต้องทนต่อไป

 

             อย่างที่รู้กันน่ะครับ ตั้งแต่ทำงานมา ได้เข้าใจชีวิตมากขึ้น สิ่งที่วาดฝันไว้สวยหรูน่ะ มันไม่ใช่เสมอไปหรอก แต่สิ่งที่จริงนั้นคือ

ชีวิตเราที่จะต้องดำเนินไปตาม "กรรม" หรือ "การกระทำ" นั่นเอง ทำดีก็ดีไป แต่ทำชั่วแล้วได้ดีนี่สิ แม่งเซ็งว่ะ

 

             ทำงานอยู่นี่แม่ง ทำไปทำมา ไม่ต่างอะไรกับการเป็นกรรมกรสักเท่าไหร่ เพราะอะไรหรือ ทำตามคำสั่งเจ้านายอย่างเดียว

ถึงแม้เราจะรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ถูกอ่ะ ความคิดเจ้านายเป็นใหญ่เสมอ ทำตามลูกเดียว ทำไม่ถูกใจก็โดนด่าอีก แถมตอนนี้แม่ง เริ่มทะแม่ง ๆ

เริ่องเงินเดือนแล้ว เพราะว่าได้ตังค์ไม่ครบ ไม่รู้ว่าหักอะไรไปบ้าง เหลืออยู่นิดเดียว โคตรเซ็ง  ถึงจะอย่างไร ก็ต้องคาถาไว้เสมอว่า

อดทน ๆ ๆ ถือว่าเปลี่ยนที่เรียนล่ะกัน  เฮ้อ สงกรานต์หยุดยาวแบบนี้ แต่นอนตีพุงอยู่หอ มันสบายดีแท้น้อ หยุดยาวจริง ๆ อยากให้มีวันสงกรานต์

เดือนละครั้ง สุขภาพจิตอาจจะดีขึ้นกว่านี้

 

 

            สุดท้ายนี้ขอให้ทุกท่าน สนุกสนานกันเต็มที่นะครับ ในวันสงกรานต์แบบไทย ๆ เมาไม่จับ เอ้ย ไม่ขับนะครับท่าน

 

คำเตือน  บทความนี้เป็นบทความที่กลั่นออกมาจากภายในใจ (สันดานดิบ) ของผู้เขียน

                      ซึ่งอาจมีถ้อยคำที่ไม่เหมาะสม หากรับไม่ได้ก็ไม่ต้องอ่านนะครับ

 

 

 

 

จบกันซะที ชีวิตนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย แอบเสียดายอยู่นิด ๆ แต่ก็ดีใจอยู่หน่อย ๆ

 

ที่เสียดายคงเป็นเพราะ ไม่มีโอกาสได้สนุก ๆ กับชีวิตอย่างเต็มที่มั้ง (คาดว่า)

 

ที่ดีใจอาจเป็นเพราะ ต้องได้เผชิญกับโลกภายนอก กับสิ่งใหม่ ๆ ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบโดยส่วนตัว

 

 

     ในการใช้ชีวิตนักศึกษาของผมนั้น ผมดีใจยิ่งที่ได้มาเรียนในสถาบันแห่งนี้ เพราะได้พบเจอบรรยาการของวัฒนธรรมทางอีสาน

ซึ่งผมประทับใจมาก ทั้งผู้คนก็เป็นกันเองดี เรียนไปเรียนมาจนรู้สึกว่าที่นี่กลายเป็นบ้านไปเสียแล้ว (อิอิ) และยังมีโอกาสได้ทำงานที่นี่อีก (แหนะ)

สิ่งที่ผมได้ตั้งข้อสังเกตกับการใช้ชีวิตของนักศึกษาในปัจจุบันนั้น มีจำนวนไม่น้อยที่ยึดติตกับวัตถุนิยม (Materialism) อยู่มาก ยกตัวอย่างเช่น

โทรศัพท์มือถือเนี้ย ไม่รู้จะเปลี่ยนอะไรกันนักหนา ไม่ใช่อิจฉานะครับ แต่คิดไปคิดมาแล้ว ไอถือแถม ๆ กันมา ไม่ว่าจะเป็นกล้อง Bluetooth น่ะ

แม่ง ไม่ค่อยได้ใช่หรอก ส่วนมากจะเป็นโทร เข้า-ออก ส่ง message นิดหน่อยเท่านั้นเอง ผมว่าสิ่งเหล่านี้คงเหมือนกับเครื่องประดับของคนกระมัง

ยิ่งคนไหนมีรสนิยมเดียวกัน ก็ย่อมชื่นชอบ ชื่นชม (หรืออิจฉา) สามารถเป็น Topic ในการเม้าท์กันได้ทีเดียว ผมก็ไม่ได้เหมารวมกันทุกคนนะครับ

บางคนอาจจะจำเป็นจริง ๆ อย่างคนที่ชินกับเส้นทางในมหาวิทยาลัยต้องมี GPRS อะไรทำนองนี้เพื่อดูแผนที่ก็ได้ หรือบางคนอาจจะทำธุรกิจ ต้องใช้

โอทู ทำโน้นทำนี่ ส่งอีแมว อะไรทำนองนี่บ่อย ๆ แต่ส่วนใหญ่ผมก็ยังยืนยันว่ามันเป็นเพียงพวกบ้าวัตถุ มากกว่าจะใช้ประโยชน์จากมันจริง ๆ โดยเฉพาะ

ช่วงที่กำลังโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกัน (ช่วงปีหนึ่ง-สอง) ส่วนจะไปเพลา ๆ ก็ในช่วงเป็นไม้ใกล้ฝั่ง (ปีสาม-สี่)

    

      ผมก็ไม่ได้ว่าหรอกครับว่าทุก  ๆ ท่าน มีอันจะกินกัน แต่ลองคิดดูนะครับว่าทุก  ๆ ตอนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยนั้นเคยทำประโยชน์อันใดให้คืนแก่สังคมบ้าง

เคยช่วยเหลือเด็ก คนยากจน หรือเรียกร้องประชาธิปไตย เหมือนพวกบรรพบุรุษ พี่นักศึกษาหรือไม่ เดี๋ยวนี้เรียนเสร็จ แม่งกินเหล้า สูบยากัน (กูล่ะหน่าย)

 

 

     ส่วนคนที่ทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ทำกิจกรรมน่ะครับ ผมชื่นชมมาก ๆ เพราะพวกนี้กำลังเจริญรอยตามบรรพบุรุษของพวกเรา ซึ่งผมตั้งข้อสักเกตว่า

นักศึกษาพวกนี้ส่วนใหญ่ แม่ง จน เรียนห่วย แต่เสียสละ ไม่เป็นพวกบ้าวัตถุ เหมือนไอพวกประเภทแรก

 

 

      ที่ผมบ่นน่ะ ไม่ได้หมายความหมายผมดีหรอกนะ แต่ผมก็พอที่จะมีขอบเขต มีความยับยั้งชั้งใจ ถ้ามนุษย์เราไม่รู้จักพอน่ะ มีดวงอาทิตย์กี่ดวงก็สาดแสงไม่ทั่วพอหรอกครับ

 

 

      พอเรียนจบน่ะ ไปก้นใหญ่ ใครได้งานล่ะก็ เหมือนเป็นที่เชิดหน้าชูตา โดยเฉพาะไองานเกี่ยวกับ เครื่องบินเนี้ย ไม่รู้แม่ง