สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสได้กลับไปขอนแก่นในช่วงที่คึกคักที่สุดในรอบปีเลย คือ ช่วงงานพระราชทานปริญญาบัตร ของมหวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งผมคิดว่าไม่มีงานไหนในเมืองนี้อีกแล้วที่มีผู้คนเยอะแยะมากมายขนาดนี้ รถเยอะที่สุด ร้านอาหารทุกร้านต้องมีป้ายแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ ความรู้สึกคงจะเหมือนได้กลับ "บ้าน" ที่คุ้นเคย มีแต่ความอบอุ่น เป็นกันเอง เมืองขอนแก่นนี้ได้เปรียบหลาย ๆ ด้านนะครับ ผมว่าสาธารณูปโภค พร้อม มีน้ำ มีไฟ้ มีเขื่อน การจราจรขนส่งก็สะดวก แถมยังมีสนามบินเป็นของตัวเองอีก ซึ่งเมืองยังขยายตัวได้อีกเยอะ ผู้คนก็อัธยาศัยดีมาก ๆ ยังเห็นรอยยิ้มได้ตามถนนสายต่าง ๆ อาชญากรรมน้อยกว่าเมืองใหญ่  ๆ หลาย ๆ ที่ อากาศอยู่ในช่วงหน้าหนาวพอดี จึงเห็นผู้คนแต่งตัวกันมิดชิดพอสมควร

 

                   สิ่งก่อสร้างหลาย ๆ อย่างเริ่มก่อตัวขึ้น เช่น ระบบอุโมงค์ลอดถนนเพื่อการแก้ไขปัญหาจราจรบริเวณแยกสามเหลี่ยม ซึ่งทำการบีบถนนเหลือสองเลน ซ้ายขวา ห้างสรรพสินค้าในกลุ่มเซ็นทรัล ซิ่งกำลังก่อสร้างบริเวณประตูเมืองพอดี ทำเลดีจริง ๆ แต่ต่อไปบริเวณนั้นคงจะรถติดหน้าดู ส่วนห้างสรรพสินค้าเก่า ๆ ภายในเมืองอาจจะต้องปิดตัวลงในไม่ช้า นี่อาจจะเป็นผลมาจากระบบทุนนิยมอีกอันหนึ่งก็ได้

 

                  ผมได้เจอะเจอเพื่อนพ้องน้องพี่ชาว เลือดสีอิฐ กาสะลอง หลาย ๆ ท่าน บางคนตอนเจอกันโผกอดกันข้างถนนอย่างไม่อาย ดวงตาเต็มไปด้วยมิตรภาพ รอยยิ้มที่ไม่สามารถปิดกั้นได้ พร้อมการทักปราศรัยกันสองสามคำ แล้วก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก หลาย ๆ คนมีบุคลิกลักษณะที่เปลี่ยนไปอย่างจำไม่ได้ อย่างเช่น มีเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้หญิงอยู่คนละสาขากับผม ซึ่งเธอเป็นคนสูง รูปร่างท้วมพอสมควรในตอนนั้น แต่ไปเจอกันอีกทีรูปร่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ผอมสมส่วน แถมสวยขึ้นจนผิดหูผิดตา หลาย ๆ คนยังเหมือนเดิม ไปเจอกี่ทีก็ยังเหมือนเดิม

 

                 ผมตระเวนถ่ายรูปหลาย ๆ คน หลาย ๆ กลุ่ม เพราะโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ ได้เจอเพื่อนที่เจอกี่ที ๆ ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมคือ สนุกเวลาคุยกัน สังสรร เฮฮา บางคนทำงานอยู่ใกล้กันไม่ถึง 40 กิโลเมตร แต่ไม่เคยเจอกัน แต่ไปเจอกันที่ กิโลเมตรที่ 500 โน้นแหน่ะ