เหยื่อรายต่อไปก็คือ ฐาปนีย์ มุสิเขต หรือชื่อเล่นคือ "ต๋อม" คน ๆ นี้ถือว่าเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ในสายตาผม เพราะเวลาต๋อมยิ้ม โลกทั้งโลกจะกลายเป็นสีชมพูทีเดียว เป็นเพื่อนอีกคนที่ผมแอบปลื้มจริง ๆ ไม่เคยเห็นต๋อมอารมณ์บูดหรือหน้าตาบึ้งตึงเลย ลืมบอกไปครับเธอเป็นหนึ่งในสี่ดรุณี

                                 ต๋อมเป็นคนที่พูดภาษาอังกฤษแล้วรู้สึกอยากฟังมากที่สุดคนหนึ่ง เพราะเวลาที่ต๋อมพูดนั้น เธอจะส่งรอยยิ้มให้แก่เพื่อน ๆ ทุกคน (แอบเคลิ้มเหมือนกัน) น้ำเสียงและสำเนียงของเธอเป็นธรรมชาติมาก ๆ ครับ เธอจะพูดเป็นคำ ๆ ชัดถ้อย ชัดคำ ซึ่งผมเคยบอกกับเธอว่า เวลาต๋อมพูดภาษาอังกฤษ หลับตานึกถึงเด็กฝรั่งตัวน้อย ๆ กำลังพูดอยู่

                                 มีเหตุการณ์ที่น่าจดจำสำหรับเธอคือ ช่วงปีสองขึ้นปีสาม เธอบินไปอเมริกาช่วงปิดเทอม ในโครงการ "Worse and Travel" พอกลับมา เพื่อน ๆ ต่างตกใจครับ เพราะว่าเธอเปลี่ยนไป๋ จนผมแซวเธอว่า "ท่าทางแฮมเบอร์เกอร์คงอร่อยนะ" แต่ถึงอย่างไร ผมยังประทับใจความเป็นต๋อมจริง ๆ ตอนนี้ได้ข่าวว่า เธอเรียนอยู่ ออสเตรเลีย โน้นท อย่ามัวเพลินกะจิงโจ้จนลืมกะปอมบ้านเฮาล่ะ